άρθρο του Π. Μνηματίδη,
από την εφημερίδα "Αλλαγή στο Λουτράκι"
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΟΜΟΛΟΓΟ;
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Τι είναι ένα ομόλογο; Απλή και κατανοητή είναι η περιγραφή που μας δίνει ο Γιώργος Σταμάτης, καθηγητής Θεωρίας της Οικονομίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στην ιστοσελίδα www.iospress.gr (ο παλιός «ΙΟΣ» της Ελευθεροτυπίας).
Το ομόλογο, λοιπόν, είναι ένα χαρτί που εκδίδει ένα κράτος ή κάποιος οργανισμός που θέλει να δανειστεί, και το προσφέρει προς αγορά. Επάνω του αναγράφεται η ημερομηνία έκδοσής του και η ημερομηνία λήξης του, π.χ. 1.1.2007 και 1.1.2019 αντιστοίχως, οπότε πρόκειται για ένα ομόλογο δωδεκαετούς διάρκειας. Αναγράφονται επίσης η ονομαστική αξία του, π.χ. 100 ευρώ, και ένα επιτόκιο, π.χ. 5% ανά έτος - αν πρόκειται για ένα ομόλογο σταθερού επιτοκίου. Αυτός που το εξέδωσε και το πούλησε «ομολογεί», δηλαδή εγγυάται, σε αυτόν που το αγόρασε και σε καθέναν, στον οποίον θα το πουλήσει εκείνος που το αγόρασε αρχικώς, τα εξής: Στο τέλος κάθε έτους μετά την 1η/1/2007 και για τα επόμενα δώδεκα έτη θα σου πληρώνω 5% επί των 100 ευρώ και την 1η/1/2019 θα σου πληρώσω 100 ευρώ.
Αυτό, λοιπόν, κάνει επί δεκαετίες η χώρα μας, όπως και δεκάδες άλλες χώρες σε όλο τον κόσμο: εκδίδει, δηλαδή, ομόλογα, τα οποία πουλάει σε ντόπιους και ξένους αγοραστές.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ PSI;
Την ιδέα να εξηγήσω τι σημαίνουν ο όρος και τα αρχικά PSI, μου την έδωσε ο φίλος μου ο Νίκος. «Παρότι τα αρχικά είναι στην αγγλική γλώσσα, αν αναζητήσεις τι σημαίνει PSI στο διαδίκτυο, τα περισσότερα αποτελέσματα αφορούν ελληνικές ιστοσελίδες, με δηλώσεις, π.χ., του Παπαδήμου. Στα ξένα αποτελέσματα, υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Από «Pandemic Severity Index», δηλαδή δείκτης για τη δριμύτητα μιας πανδημίας, μέχρι παραφυσικά φαινόμενα στην ψυχολογία. Κάπου ανάμεσα μπορεί κάποιος να δει ότι PSI σημαίνει Private Sector Involvement, δηλαδή συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα.»
Επειδή, λοιπόν, στην περίπτωση χρεοκοπίας της χώρας μας, οι ιδιώτες δανειστές κινδυνεύουν να χάσουν τα χρήματά τους, τους προτείνεται η εξής λύση: να ανταλλάξουν τα ομόλογά τους με νέα, μεγαλύτερης χρονικής διάρκειας, τα οποία, μάλιστα, θα αξίζουν λιγότερο από αυτά που έχουν στην κατοχή τους (το λεγόμενο «κούρεμα»).
ΠΕΡΙ «ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ»
Κι αν αυτό ακούγεται δελεαστικό σε πολλούς από εσάς, λάβετε υπόψη σας και το παρακάτω: ότι μια τέτοια συμφωνία πιθανότατα θα διέπεται από το βρετανικό δίκαιο, και όχι από το ελληνικό. Τι σημαίνει αυτό; Διαβάστε τι γράφει ο έγκριτος νομικός Μάκης Τζίφρας, στο site real.gr:
«Το δημόσιο χρέος της χώρας μας προς ιδιώτες δανειστές, το ύψος και τους όρους αποπληρωμής του οποίου διαπραγματεύεται συμβιβαστικά η κυβέρνηση μαζί τους, ως ενδεχόμενη διένεξη μεταξύ ιδιωτών και κράτους, υπάγεται στα ελληνικά δικαστήρια, καθώς αρχή κάθε κυρίαρχου εθνικού κράτους είναι η λειτουργία της Δικαιοσύνης ν’ ασκείται από τα δικαστήριά του. Αυτή η αρχή αυτοπροστασίας των εθνικών κρατών, ως περιεχόμενη στο Σύνταγμα, δεσμεύει την κυβέρνηση, η οποία οφείλει να τη θέτει ως «κατακόκκινη γραμμή» προστασίας μας, καθώς τελευταία προτάθηκε από την πλευρά των δανειστών να υπαχθεί αυτή η διαφορά σ’ ένα «κοινό αλλοδαπό δίκαιο».
ΑΝΟΙΓΕΙ Η «ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ»
«Τούτο σημαίνει ν’ αποδεχτούμε εμείς οικειοθελώς να δικαστούν οι διαφορές αυτές από οιαδήποτε άλλα δικαστήρια, πλην των ελληνικών, αλλά και ν’ απολέσουμε αντιρρήσεις, που μόνο τα κράτη μπορούν να προβάλουν εκ του διεθνούς δικαίου, όπως ότι σε κατάσταση ανάγκης - αδυναμίας του κράτους, προηγείται η ικανοποίηση των πολιτών του αυτής των δανειστών του, ένσταση που το «βρετανικό» δίκαιο, που προτείνουν οι δανειστές, δεν προβλέπει.»
«Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να είμαστε κυρίαρχοι στον τόπο μας, ουδείς θα πρέπει ν’ απασφαλίσει με μια τέτοια συμφωνία την «κερκόπορτα». Αλλιώς, θα επέλθει «άλωση»...»
ΘΑ ΜΠΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ Ο,ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ!
Τι λέει, όμως, ο έγκριτος νομικός, για το νέο χρέος που θα προκύψει μετά το «κούρεμα»; «Η αποπληρωμή των νέων τόκων θα συνεχίσει να εξαρτάται από νέα δάνεια της τρόικας προς το κράτος, αφού αυτό δεν έχει καθόλου χρήματα και συνεχώς μειώνει μισθούς και συντάξεις. Αν για οιονδήποτε λόγο η «τρόικα» πάψει να μας δανείζει, τι θα γίνει;
Θα δηλώσουμε τότε «στάση πληρωμών», με αποτέλεσμα να εφορμήσουν άμεσα οι ιδιώτες δανειστές επί της απροστάτευτης πλέον κρατικής περιουσίας; Αυτή θέλουμε να είναι η τύχη της; Ή θα «πιεζόμεθα» από την τρόικα πάλι με μνημόνια, για να μην περιέλθει αυτή στους δανειστές μας, καθώς από κοινού μάς αιχμαλώτισαν, εξαρτώντας τα πάντα από τη στάση τους και όχι από τη δική μας! Ας μας ενημερώσουν οι πολιτικοί πώς θα αντιμετωπίσουν προσεχώς την πίεση και αυτόν τον κίνδυνο, καθώς η πρόβλεψη των συνεπειών είναι καθήκον τους, για να μπορεί να κριθεί κάθε φορά στο παρόν, ποια είναι η σωστή και ποια η λάθος απόφαση.»
